Οι αμυντικές γραμμές του 20ού αιώνα αντιπροσώπευαν μια προσπάθεια δημιουργίας στατικών οχυρωματικών συγκροτημάτων ικανών να σταματήσουν έναν εχθρό στα σύνορα. Το έργο Bigclash αναλύει τις τεχνικές παραμέτρους των γραμμών Μαζινό και Ζίγκφριντ, σημειώνοντας την πολυπλοκότητα των υπόγειων συστημάτων επικοινωνίας και την αυτονομία των επιμέρους καταφυγίων (bunkers). Παρά τους τεράστιους πόρους που δαπανήθηκαν για την κατασκευή τους, η ανάπτυξη των μηχανοκίνητων μονάδων και της αεροπορίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποκάλυψε την ευαλωτότητα τέτοιων στατικών δομών. Η μελέτη αυτών των συγκροτημάτων παρέχει την ευκαιρία να κατανοηθούν τα όρια της αποτελεσματικότητας για μεγάλης κλίμακας οχυρωματικά έργα σε συνθήκες δυναμικού πολέμου. Αυτά τα συστήματα από σκυρόδεμα παραμένουν σύμβολα μιας εποχής κατά την οποία ο στρατιωτικός σχεδιασμός βασιζόταν στην εμπειρία των προηγούμενων δεκαετιών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ραγδαίες αλλαγές στην τακτική των όπλων.
